De Gentenaar

Lady Angelina - een artiestennaam die ze erfde uit de Kamikaze Freakshow - is geen onbekende en heeft intussen een cv - Think of One , Maskesmachien , Kapitein Winokio ,... - om u tegen te zeggen. Nu ligt haar eerste soloplaat C'est quoi l'amour in de rekken.

Het album werd deels gefinancierd met geld van de Vlaamse Gemeenschap, geproducet door Roland Van Campenhout en tekstueel begeleid door Guido Belcanto.

Het is een ontroerende verzameling van breekbare chansons geworden. Nu eens absurd komisch, dan weer onnoemelijk triest. Ze staat niet voor niets geboekstaafd als The saddest voice of Europe . ,,Die titel is een grap. Het is een parodie op Eddy Wally's voice of Europe. Eigenlijk kan ik beter leven met de bijnaam Koningin van Bloed en Bloemsuiker . Pijn vermengt met zoetigheid is de ideale mix om in het leven te staan en de boel te relativeren."

Relativeringsvermogen was nodig want tijdens het productieproces van de plaat heeft ze wel wat tegenkanting gekregen. In het cd-boekje staan zelfs een paar namen van ,,diegenen die haar de grond in boorden".

,,Het is een lastige bevalling geweest. Ik heb weerwerk gekregen van een paar mannelijke producers. ,,Wie zingt er nu over bloed?" , vroegen ze zich af. ,,Zoiets doe je toch niet." Ze bakenen het territorium heel fel af. Gelukkig zijn de meisjes - Mira, Yasmine, Eva De Roovere - er gaten in aan het slaan." ( lacht )

Muzikale familie

Met haar vertrouwde accordeon en engelenvleugels schuimt Lady Angelina de podia af. Al vanaf haar negende tokkelt ze op het ietwat logge instrument dat haar moeder haar leerde bespelen.

Trijn Janssens komt uit een muzikale familie. Broer Klaas speelt bij dEUS, zus Roos bij Traktor. ,,Met Roos heb ik een tijdje in de Antifare La Familia , de punkfanfare van het Antwerpse jeugdhuis Scheld'Apen, gespeeld. Het was heel leuk om mee te draaien in die woonwagenscene . Het was la vida loca . We waren allemaal op zoek naar een soort van vrijheid waarin we onze creativiteit konden botvieren. Dat wil iedereen maar de meesten zitten vast aan verplichtingen en hebben angst om hun job te verliezen."

Janssens maakte ook deel uit van de Antwerpse krakersbeweging De Fixers . ,,We wilden niet afbreken maar opbouwen. Het ging veel verder dan oude panden opknappen. We waren bezig met gezond eten en het milieu. Ik ben heel teleurgesteld hoe het nu allemaal loopt. Je hoeft nog maar door de stad te fietsen, de lucht te ademen en je weet hoe laat het is. Noem me gerust naÔef, maar ik vind het tijd dat onze mentaliteit verandert."

Ze klinkt weemoedig, net als haar teksten die baden in tristesse. Adieu Le Monde zingt ze. ,,Ik ben eerlijk. Als we niets doen, gaat dat laatste beetje dat ons nog rest naar de verdoemenis. Ik heb getracht er wat aan te doen. Ik heb bomen proberen te redden aan het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten en aan het nieuwe Justitiepaleis in Antwerpen. Met tien mensen hebben we daar gedurende twee jaar het terrein bezet met woonwagens. We hebben geleefd zonder elektriciteit. Zonder stromend water. Maar we zijn er niet in geslaagd dat stukje groen te redden."

,,Toch merk ik dat sindsdien het natuurbewustzijn vergroot is. Ze gaan nu een natuurpark aanleggen over de Ring."

Dochter in bos geboren

Het rebelse heeft Lady Angelina intussen wat laten varen. ,,Vier jaar geleden, toen mijn dochter Ster het levenslicht zag, heb ik een klik in mijn hoofd gekregen. Zij is in de bossen aan de Schelde geboren. In de vrije natuur. Begeleid door twee vroedvrouwen. De liefde die ik vanaf toen voelde, heeft heel veel in mij losgemaakt."

,,Ik ben me er nu nog meer van bewust dat de wereld waarin ze grootgebracht wordt, kapot gaat. Ik heb bijvoorbeeld een nieuwe auto gekocht maar er zit nog geen roetfilter op. Dat is pas verplicht in 2009. Zoiets maakt me furieus. Dan begin ik te googelen als een gek en bel ik ministers op. Al krijg ik ze nooit aan de lijn." (lacht) De opvoeding van haar kleuter kan ze makkelijk combineren met haar artiestenbestaan. ,,De avonden dat ik optreed en Ster bij de babysit laat, zijn niets vergeleken met wat er met andere kinderen gebeurt. Ze komen terecht in de fabriek van het leven. Draaien meteen mee op een onnatuurlijk ritme. Om zeven uur uit bed, tot zeven uur in de nabewaking. Alles gaat zo vlug. Er is geen tijd meer om een passie te ontwikkelen."