DIGG

Liefhebbers van het ‘het betere Nederlandstalige luisterlied’ én van eigenzinnige dames(stemmen) komen de laatste tijd oren te kort, want de ene knappe release wordt meteen opgevolgd door alweer een andere. Ook wij, die tot voor kort dachten dat dit segment van de muziekwereld niet aan ons besteed was, kunnen er niet meer onderuit en moeten toegeven dat het niet altijd snel, hard en/of Brits moet zijn om te bekoren. Zo zijn we nog steeds niet helemaal bekomen van de recentste Yasmine, blijven we de plaat van Mira (op zijn minst) erg charmant vinden en zetten we de radio zelfs een tikkeltje luider voor de nieuwe single van Eva de Roovere.

Sinds kort mag aan dit rijtje ook Lady Angelina toegevoegd worden, nom de plume van de Antwerpse Trijn Janssens. Deze naam doet misschien niet meteen een belletje rinkelen, maar trouwe bezoekers van de duizend-en-één festivals, cultuurpaleizen en muziekkelders die ons land rijk is, hebben haar waarschijnlijk al op een podium zien staan. Niet (alleen) als Lady Angelina, maar (ook) als muzikante bij Think of One, Maskesmachien, antifascistische punkfanfare Antifare/La Familia, hiphopformatie Down 4 Kix, de Oranje Houtzagery van Vitalski of Siësta.

Zeggen dat Trijn Janssens heel wat muzikale waters doorzwommen heeft vóór ze zich ontpopte tot Lady Angelina, is dus zacht uitgedrukt. Maar daarnaast maakt(e) ze ook deel uit van Luna Baal (experimenteel lichaamstheater), The Lolly’s (van Mark Thysmans) en van de Kamikaze Freakshow (van o.a. stertrompettist Bart Maris). Het was tijdens hun Braziliaanse tournee dat Janssens voor het eerst in de huid kroop van de zingende, met engelenvleugels getooide accordeoniste Angelina. In die hoedanigheid was ze al te zien op allerhande festivalletjes, theaterproducties en andere culturele manifestaties, en nu kunt u Lady Angelina ook zelf in huis halen met de plaat ‘C’est Quoi l’Amour?’.

De hoofdrol op de cd is weggelegd voor de stem en de accordeon van Trijn Janssens. De songs werden voor het album niet in een ander jasje gestoken of gearrangeerd, net zo min als Janssens in de studio werd bijgestaan door een batterij muzikanten die voor een voller ‘groepsgeluid’ moesten zorgen. Wel werden ze, naargelang de noden van de song, ingekleurd door bijdragen van (producer) Roland Van Campenhout (slidegitaar, effecten, …), Lode Vercampt (cello), Jon Birdsong (tuba, bastuba, cornet), Ben Faes (contrabas) en Philippe de Chaffoy (viool), terwijl Janssens zelf voor de finishing touch zorgt met een muziekdoosje, een zingende zaag of gipsy spoons.

Lady Angelina brengt haar verhalen afwisselend in het Nederlands, het Frans en het Spaans. Hierbij mocht ze rekenen op de hulp van ‘tekstcoach’ Guido Belcanto, met wie ze wel eens wordt vergeleken. Op ‘C’est Quoi l’Amour?’ worden chanson, levenslied en cabaret verenigd in zeventien bitterzoete songs, waarin op schijnbaar luchtige toon wordt gezongen over liefdesdrama’s, jaloezie, moorddrang en het einde van de wereld. Geen wonder dus dat de chanteuse intussen ook al werd bedacht met de passende bijnaam Koningin van Bloed & Bloemsuiker.

Met deze cd katapulteert Lady Angelina de luisteraar terug naar het tijdvak dat kermissen nog werden opgeluisterd (en opgevrolijkt) door een ‘jazzke’ of een kliek haveloze zigeunermuzikanten die hele dorpen tot in de kleine uurtjes aan het dansen brachten, maar vooral met hun uit het leven gegrepen teksten de mensen een spiegel voorhielden. Alleen al het feit dat Trijn Janssens als Lady Angelina volledig ingaat tegen wat vandaag de dag als hip en hot wordt aanschouwd dwingt respect af. Het was ook voor ons wennen en er kwam aanvankelijk nogal wat inlevingsvermogen aan te pas. Maar de laatste weken zijn we ons toch geregeld te buiten gegaan aan deze bitterzoeternijen, en kunnen we alleen maar besluiten dat dit een ‘wreed schoon’ plaatje is!

Ricco van Nierop